Zakazana miłość w społeczności żydowskiej: „Nieposłuszne”

Sebastián Lelio nazywany jest chilijskim Almodovarem, a jego bohaterki, tak samo jak u reżysera Wszystko o mojej matce, są nietuzinkowe, barwne i wypełniają ekran swoją energią i bezkompromisowością.

Po sukcesie nagrodzonej Oscarem Fantastycznej kobiety Sebastián Lelio powraca z wyjątkową historią o zakazanej miłości, w której główne role zagrały Rachel Weisz i Rachel McAdams. W Nieposłusznych Lelio po raz kolejny opowiada o kobietach, które nie godzą się na bycie definiowanymi przez otoczenie i dokonywanymi wyborami podkreślają swoją podmiotowość. I po raz kolejny, współpracując z wybitnie utalentowanymi aktorkami, tworzy pełnokrwiste postaci, z którymi widz może się utożsamić.

Esti jest młodą, przykładną żoną w małej, zamkniętej, żydowskiej społeczności, w której wszyscy się znają i wzajemnie obserwują. Seksualność jest tu poddana sztywnym rygorom, nie ma miejsca na odstępstwo od zasad, a pożądanie to temat tabu. W życiu Esti pojawia się Ronit, jej dawna kochanka i pierwsza miłość. Kiedy namiętność sprzed lat wybucha na nowo, żadna z nich nie zamierza podporządkować się regułom.

Choć temat i miejsce akcji adaptacji powieści Naomi Alderman mogą wydawać się dalekie od filmowego uniwersum Chilijczyka (który do tej pory opowiadał historie osadzone w rodzimym kręgu kulturowym), to reżyser odczuł z nią duże pokrewieństwo.

Była mi jednocześnie daleka i bliska. Mój pierwszy film, Święta rodzina, ma z Nieposłusznymi wiele wspólnego. Też jest w nim opresyjne środowisko i ludzie, którzy mają w sobie wolę przeciwstawienia się mu. Są skłonni wypowiedzieć mu posłuszeństwo, żeby móc być sobą i gotowi zapłacić za to pewną cenę.

Można powiedzieć, że częścią autorskiej marki Sebastiana Lelio stały się historie o nieposłusznych ludziach – często kobietach.

Scenariusz Nieposłusznych powstał we współpracy z Rebeką Lenkiewicz, scenarzystką nagrodzonej Oscarem Idy Pawła Pawlikowskiego. Subtelność i zmysłowość, ale też odwaga i bezkompromisowość Nieposłusznych zachwyciła krytyków, którzy porównują film do Carol Todda Haynesa oraz Życia Adeli Abdellatifa Kechiche’a.