„Wszystko zaczęło się jeszcze w szkole, w połowie lat 90. Wtedy Rob (Glover, współlider - przyp. red.) i ja zaczęliśmy wspólnie robić muzykę - choć nie traktowaliśmy tego szczególnie serio. Poważnie zrobiło się jakieś trzy lata później. Chcieliśmy grać pop. Obaj dorastaliśmy, słuchając Beatlesów, New Order, Pet Shop Boys, Depeche Mode.

Ja z kolei, jeszcze jako dziecko, wszędzie zabierałem ze sobą dyktafon. Nagrywałem miniatury piosenek i interesujące dźwięki. I te moje miłości, do popu i rejestrowania tła, wreszcie się spotkały. Poza tym, kiedy mieszkasz na niewielkiej wsi, wzmaga się w tobie poczucie izolacji i odcięcia od współczesnego świata, ale też rozwija wyobraźnię – stąd taka marzycielska muzyka”. Przydługi cytat z Bena Holtona, jednego ze współzałożycieli, doskonale tłumaczy ideę Epic45. To wizualna, plastyczna muzyka, choć ciągoty ku abstrakcji skutecznie ujarzmiają regularne melodie. Pełna sentymentów, co zresztą często im się wytyka. Panowie konsekwentnie odpierają zarzuty. Jeszcze raz Holton: „Wciąż mieszkamy w tym samym miejscu (jeden pracuje w galerii sztuki, drugi w poradni psychiatrycznej – przyp. red.), wszystko tu przypomina nam o dzieciństwie i muzyce, której wtedy słuchaliśmy. Ona jest w nas, więc jak miałaby nie inspirować tego, co robimy?”.

Epic45 fonograficznie zadebiutowali w 1999 roku. Od tamtego czasu parokrotnie zmienił się skład zespołu wspierającego podstawową dwójkę, ewoluowało również brzmienie, ocieplone subtelną elektroniką. Kilka miesięcy temu zespół wydał sześcioutworowy minialbum, „In All the Empty Houses”, płytę – cytujemy materiały prasowe – „duchów przeszłych czasów, zerwanych związków, tego co mogło być i tego, czego nigdy nie było”. Czysta poezja. Którą Epic45 przywiozą do Katowic, Poznania i Warszawy.